25.11.2013 14:28

iLur Բլոգ. Չարը

iLur Բլոգ. Չարը

Սևակ Արամազդ

Փակւում է յուշիկ դուռն ապարանքի.

Ու լռութիւն է տիրում անմեկին.

Ընկնում է դէմքին ստուերը կեանքի.

Զարկում է մահուան շողքը աչքերին:

 

Բազմած գահոյքին՝ ցնցւում է ուժգին.

Տեսնում է իրեն՝ հայեացքը սեւեռ,

Զոհի դիմակը դժնդակ դէմքին՝

Մութ յատակներից բարձրանում է վեր:

 

                             Ցայտում են հետքից արիւն ու արցունք.

                         Հնձում է անբաւ կարեկցանք ու սէր.

                               Ցնծում են զուարթ անդունդ ու բարձունք.

                           Այսքան փառք, անուն ե՞րբ է երազել:

 

                          Խայթում է հոգին կասկածանքը խոր.

                        Մի՞թէ աշխարհը կոյր է ու անկամ.

                         Ելնում է յանկարծ յուշերից պղտոր

                          Զոհը առաջին՝ մանուկն արնաքամ:

 

                          Նետւում է դէպի պատուհանը բաց.

                           Պատռում է սիրտը սոսկումն ամեհի.

                              Երկիրը՝ դատարկ. ո՛չ ծիծաղ, ո՛չ լաց. 

                     Վայում է միայն քամին ամայի: