25.01.2020 15:17

Աշոտ Սարգսյան. Պետական հեղաշրջումն էլ ինչպե՞ս է լինում

Աշոտ Սարգսյան. Պետական հեղաշրջումն էլ ինչպե՞ս է լինում

Սույն գրառման առիթը լրագրող Արամ Աբրահամյանի՝ «Պետական հեղաշրջո՞ւմ» վերնագրով այսօր հրապարակված հոդվածն է։
Թյուրիմացությունների տեղիք չտալու նպատակով՝ տեքստն ընթերցողի ուշադրությանն եմ ներկայացնում ամբողջությամբ.

«Արդյո՞ք Հայաստանում հեղափոխությունից հետո տեղի է ունեցել պետական հեղաշրջման փորձ: Քանի որ դրա մասին են խոսում բազմաթիվ իշխանավորներ, այդ թվում՝ իշխող ընտանիքի անդամները, պետք է ենթադրել, որ դա ներկա պահիս պաշտոնական տեսակետ է: Եթե նման փորձ եղել է, ապա դա  ծանրագույն հանցագործություն է, որի բոլոր կազմակերպիչներին ու մասնակիցներին պետք է անհապաղ ազատազրկել: Բայց այն «փակագծերը», որոնք օրերս բացեց Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը, ինձ թվում  է, հնարավոր չէ որակել որպես պետական հեղաշրջման փորձ: Պաշտոնյան թվարկել է հետեւյալ գործողությունները՝ իշխող քաղաքական թիմին սեւացնելը, ինչպես նաեւ պնդումները, որ պետական համակարգը չի աշխատի, որ տնտեսությունը ձախողվելու է, որ իշխանությունը հողեր է հանձնելու, եւ Հայաստան որեւէ սպառազինություն չի մտել: Կարելի է մտածել, որ առաջին անգամ է Երրորդ հանրապետության մեջ ընդդիմությունը նման պնդումներ անում: Անցած 30 տարիների ընթացքում ո՞ր ընդդիմադիրը չի ասել, որ երկիրը կործանվում է, տնտեսությունը փլուզվում է եւ այլն: Կամ՝ արդյո՞ք իշխող քաղաքական թիմի սեւացումը աշխարհում արտառոց երեւույթ է: Միացրեք CNN-ը եւ կտեսնեք, թե ինչպես է այդ լրատվամիջոցն առավոտվանից երեկո սեւացնում Թրամփի քաղաքական թիմին: Սակայն ԱՄՆ նախագահի անվտանգության գծով խորհրդական Ռոբերտ Օ,Բրայանը, կարծես թե, երբեք չի ասել, որ CNN-ը պետական հեղաշրջում է իրականացնում՝ CNN-ը հարգված եւ սոլիդ հեռուստաալիք է համարվում: Վերադառնալով Հայաստան՝ եկեք հիշենք՝ 30 տարվա ընթացքում քանի՞  ընդդիմադիր է պնդել, թե իշխանությունները հողեր են հանձնում: Դա, իհարկե, սուտ էր, եւ հիմա էլ նրանք, ովքեր նման բան են ասում, շատ լավ գիտեն, որ «հողերի հանձնումը» ֆանտաստիկայի ոլորտից է: Բայց ի՞նչ արած՝ «հողեր հանձնելու» մասին խոսելը Հայաստանում ընդդիմադիր քարոզչության կայուն ավանդույթներից մեկն է: Ակնհայտ սուտ է նաեւ, որ մեր երկիր սպառազինություն չէր մտնում: Բայց երբ 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմի ժամանակ ընդդիմությունը պնդում էր, թե մեր տանկերը լիցքավորված էին ջրով, ոչ թե դիզելային վառելիքով, դա նույնպես սուտ էր: Ի՞նչ է, նման պնդումները պետական հեղաշրջման փո՞րձ էին: Իհարկե, ոչ: Ավելին՝ ներկայիս իշխանությունն ԱԺ-ում հատուկ հանձնաժողով է ստեղծել՝ նման պնդումներն «ապացուցելու» նպատակով: Թե՛ պնդումներն էին քարոզչություն, եւ թե՛ հանձնաժողովի ստեղծումը: Այդ ամենը, սակայն, կապ չունի պետական հեղաշրջման հետ: Պետական հեղաշրջման փորձը, որքան հասկանում եմ, մարդկանց եւ խմբերի գործունեությունն է՝ իշխանությունը բռնի տապալելու ուղղությամբ: Եթե Հայաստանում կան նման մարդիկ կամ խմբեր, ապա, կրկնեմ, նրանց տեղը բանտում է:  1996-ի սեպտեմբերին գլխավոր դատախազ Արտավազդ Գեւորգյանը «պետական հեղաշրջման փորձ» որակեց Վազգեն Մանուկյանի կողմնակիցների՝ Ազգային ժողովի շենք ներխուժումը եւ խորհրդարանի նախագահի ու փոխնախագահի հանդեպ բռնությունը: Իրականում դա, կարծում եմ, զանգվածային անկարգությունների մաս կազմող խուլիգանություն էր, ամբոխի ստորին բնազդների դրսեւորում: Ուրիշ հարց՝ արժե՞, արդյոք, այդ բնազդները հրահրել»:

Անկեղծորեն արժեւորելով այս հոդվածը, ցավոք, չեմ կարող չարձանագրել, որ անաչառ լրագրողի հավակնություն ունեցող հարգարժան հեղինակը «պատահաբար մոռացել է» նշել, որ, իր իսկ խոսքով, «ամբոխի ստորին բնազդները» հրահրել է ոչ այլ ոք, քան նույն այդ «ամբոխին» առաջնորդող Վազգեն Մանուկյանը, ԿԸՀ-ի՝ Ազգային ժողովի շենքում տեղակայված գրասենյակ մտնելուց առաջ ցուցարարներին խոսափողից կոչ անելով. «Եթե քսան րոպեից չվերադառնամ, եկեք իմ ետեւից»։ Այսինքն՝ Վազգեն Մանուկյանը արել է հենց այն, ինչից Արամ Աբրահամյանը խորհուրդ է տալիս խուսափել քաղաքական գործիչներին։ Ավելին, ԱԺՄ նախագահը ոչ իսկ սոսկ հրահրել է «ամբոխի ստորին բնազդները», այլ ուղղակի հրահանգել է գրոհել Ազգային ժողովի շենքը։ Պետական հեղաշրջումն էլ ինչպե՞ս է լինում։