‘
Պահանջելով Ցեղասպանության միջազգային ճանաչում`մենք վերադարձել ենք զրոյական մակարդակի`վիճարկելով ամբողջ 50 տարի`1915 թ.-ից մինչև 1965 թվականը, կասկածի չենթարկվող իրողությունը: ԱրմԻնֆո-ին այդպիսի կարծիք է հայտնել ՀՀ ԳԱԱ Պատմության ինստիտուտի տնօրեն Աշոտ Մելքոնյանը:
«Այո, այս կամ այն խորհրդարանի կողմից ցանկացած ճանաչում ուղեկցվել է թուրքական կառավարության կեղծ նյարդային արձագանքով`կոչված ցույց տալու իրենց խիստ մտահոգությունն աշխարհի կողմից Ցեղասպանության ճանաչման հեռանկարով: Իրականում դա նրանց ընդհանրապես չի հուզել, իսկ ժխտման քաղաքականությունն ընդամենը հայությանը և Հայաստանին անիմաստ բանավեճի մեջ ներքաշելու նպատակ է հետապնդել: Շատերը չեն նկատել, որ գրեթե բոլոր խորհրդարանների բանաձևերում, բացի ՌԴ Պետդումայից և Հայաստանի ու ԼՂՀ խորհրդարաններից, կետն այն մասին, որ Ցեղասպանությունն իրականացվել է հայերի հայրենիքում, բացակայել է: Մնացած ավելի քան երկու տասնյակ բանաձևում Ցեղասպանության փաստը հիշատակվել է Օսմանյան կայսրության տարածքում»,- ասել է պատմաբանը:
‘