‘Խմբագրական. Ոչ մի հետքայլ՝ մինչեւ սահմանադրական կարգի հաստատումը’

2577

2008 թվականի այս օրը Մատենադարանին հարող տարածքում մի ուշագրավ իրադարձություն տեղի ունեցավ. մի շարք կուսակցություններ եւ կազմակերպություններ, ինչպես նաեւ ՀՀ առաջին նախագահը՝ որպես անհատ, ստորագրեցին Հայ ազգային կոնգրեսի հռչակագիրը: Այսօր Կոնգրեսը այն տեսքով, որ ստեղծվեց այդ օրը, այլեւս գոյություն չունի: Հռչակագիրը ստորագրածներից շատերը այլեւս Կոնգրեսում չեն, իսկ այդ ուժը այս տարի վերաձեւավորվեց կուսակցության:

Բոլոր նրանք, ովքեր հիշում են այդ օրը, կհիշեն նաեւ այն, որ այդ օրերին էլ, դրանից հետո էլ, իշխանությունները բոլոր հնարավոր քարոզչական մեխանիզմներով նույն տեղեկատվությունն էին տարածում, թե Կոնգրեսն այլեւս չկա: Փաստն այն է, սակայն, որ Հայաստանի ամենալուրջ եւ ամենակազմակերպված ընդդիմադիր ուժն իր ստեղծումից 5 տարի անց էլ գոյություն ունի: Այո, այլ տեսքով, բայց գոյություն ունի: Բնական ու սպասելի էր, որ մարտիմեկյան սպանդից հետո, իսկապես, քանդվելու եւ վերանալու փոխարեն ոտքի կանգնած ուժի դեմ իշխանությունները պետք է հսկայածավալ պայքար սկսեին` մի կողմից քարոզչական առումով «գուժելով Կոնգրեսի մահը», իսկ մյուս կողմից` ջանք ու եռանդ չխնայելով, որ իրենց գույժն իրականություն դառնա:

Հռչակելով Կոնգրեսի ստեղծումը` նախաձեռնողները առաջնահերթ մի շարք խնդիրներ հրապարակ հանեցին՝ որպես նպատակ:

Առաջին խնդիրը քաղբանտարկյալների ազատ արձակումն էր: Երկարատեւ պայքարի արդյունքում 2011-ի մայիսին ազատ արձակվեցին վերջին քաղբանտարկյալները, ինչն, ի դեպ, այն ժամանակ անհավանական էր թվում: Կոնգրեսի հռչակած նպատակներից մեկը սահմանադրական կարգի հաստատումն էր: Հինգ տարի հետո այն, ուղիղ իմաստով՝ դեռ չի իրագործվել: Եթե նպատակը իրագործված լիներ, Սերժ Սարգսյանը հաստատ այլեւս իշխանության չէր լինի: Բայց, մյուս կողմից՝ ակնհայտ է, որ պայքարի այն սերմերը, որոնք ցանվել են տարիներ առաջ, այսօր արդեն տալիս են իրենց պտուղները: Կոնգրեսին դեռ չի հաջողվել հասնել իշխանափոխության եւ սահմանադրական կարգերի հաստատման, սակայն նա կարողացել է կոտրել իշխանության անսասանության, իշխանության մոնոլիտության, անպարտելիության, իշխանության սարսափազդու լինելու կերպարը: Կոնգրեսի ակտիվիստների երկարամյա պայքարի արդյունքում շատ այլ մարդիկ հաղթահարեցին ոստիկաններին ընդդիմանալու, փողոցում մարդկանց հետ խոսելու, նրանց դիմելու, կոչեր անելու, թռուցիկներ բաժանելու վախերը: Եթե սկզբում նրանք սակավաթիվ էին, ապա այժմ այդ վարքը վարակիչ է դառնում: Եւ վերջապես, այս հինգ տարիների ընթացքում Կոնգրեսին միացան շատ երիտասարդներ: Այդ նոր արյունը հաստատ նոր մտքերի, նոր ավյունի, նոր ներուժի հրաշալի գեներատոր կարող է լինել Կոնգրեսի համար. լոկոմոտիվում՝ Առաջին նախագահը, իսկ թիկունքում` երիտասարդները: Սա արդեն այլ թիմ է: Թարմ թիմ է: Սա արդեն երկարաժամկետ եւ հեռահար, հավակնոտ պլաններ ներկայացնող թիմ է: Ուրեմն՝ ոչ մի հետքայլ՝ մինչեւ սահմանադրական կարգի հաստատումը: 

Նախորդ հոդվածը‘Աշտարակում տրանսպորտը թանկացել է, Դիլիջանում դեռ որոշում են. Մամուլ’
Հաջորդ հոդվածը‘Երեւանում այսօրվանից վճարովի ավտոկայանատեղիներ են գործում’